Septem Portae Inferni
Astrikos Katoikos
Dum somnus mentem meam premebat
Post parietem aditus patuit
Domus eodem loco manebat
Sed iam pars urbis esse desierat
Ultra parietem septem portae
Vestigiis unguium alte inscriptae stabant
Atque ignota manus in ligno inscripserat
Mortuos quoque de vivis somniare
Prima clavis in ore iacebat
Viri sine lingua sepulti
Secunda e collo pendebat
Infantis numquam nati
Tertia reperta est in cubiculo
Quod ingredi nemo audebat
De quattuor reliquis liber tacebat
Atque vetabat quemquam eas quaerere
Septem Portae Inferni
Quas ne daemonia quidem custodiunt
Quod ab origine mundi damnatum
Aeternis tenebris clausum servant
Septem Portae Inferni
Ad regnum mortuorum non ducunt
Nam qui septimam tandem invenerit
Ad lucem numquam revertetur
Post quartam mensa instructa erat
Convivis vultibus carentibus
Patinae dentibus humanis refertae
Sedilia ad mortuum conversa
Femina e laqueari pendebat
Sine vinculis, oculis apertis
Dum nescio quid infra eam latebat
Sanguinem e pavimento bibens
Quinta porta urbem occultabat
Ubi cadavera vitam agebant
Loquebantur, nubebant, senescebant
Nec se mortua esse sciebant
Pueri ad fenestras stabant
Caelum sanguineum contemplantes
Quisquis faciem meam conspiciebat
Subito senio conficiebatur
Post sextam portam domum meam vidi
Vestimenta foris adhuc pendebant
Cibus super mensam adhuc calebat
In cubiculo funus meum agebatur
Propinqui iuxta feretrum stabant
Vitam meam narrantes
Sed dies mortis ligno inscripta
Diem natalem meum viginti annis antecedebat
Septem Portae Inferni
Quas ne daemonia quidem custodiunt
Quod ab origine mundi damnatum
Aeternis tenebris clausum servant
Septem Portae Inferni
Ad regnum mortuorum non ducunt
Nam qui septimam tandem invenerit
Ad lucem numquam revertetur
Ultima porta sola restabat
Nec clavem habebat nec seram
Nulla verba ligno inscripta erant
Nulla bestia in tenebris latebat
Ex altera parte me ipsum audivi
Verba numquam a me prolata dicentem
Deinde matrem meam audivi flere
Filium quem numquam pepererat
Porta paulatim patefacta est
Nec ignis ultra limen ardebat
Nec mortui per umbras vagabantur
Nec daemon quisquam me exspectabat
Cubiculum meum ibi apparebat
Eadem cantio intus resonabat
Atque ignotus quidam eam audiebat
Quasi adventum meum iam praescivisset
Ex illa nocte post parietem
Aliquid occultum permanebat
Quod singulis noctibus propius accedebat
Atque usque ad auroram spirabat
Ungues per lignum lente trahebat
Paries pondere eius ingemiscebat
Nec iam discernere poteram utrum
Illud foris an intus habitaret
Septem Portae Inferni
Septem viae quibus nullus redit
Septem claves diu quaesitae
Nunc apud mortuos iacent
Qui nocte ultimam portam aperuerit
Lucem postea frustra quaeret
Nam quidquid ultra limen latuerat
Ipsum usque ad mortem persequetur