La Sanga Bankedo de Baalo
Astrikos Katoikos
Sub la kupoloj de palaco brilas lustroj el kristalo
Veneciaj maskoj kaŝas vizaĝojn en veluro
Sur la marmoro oni gravuras la nomon de Baalo
Kaj la krimo ricevas benon en la templo de plezuro
Inter kolonoj sonas valso, dolĉa kiel falsaj ĵuroj
ĉe la tablo rozoj velkas apud sanga sakramento
Manoj, kiuj subskribas leĝojn malantaŭ muroj
Nun aĉetas de la nokto la indulgon de silento
En arĝenta pelvo tremas malhela sangoguto
La ĉefpastro montras ĝin kiel sigelon de la sorto
La kunvenintoj klinas kapojn en obea saluto
Kaj per fremda vivo ili marĉandas kun la morto
Baalo, Baalo, reĝo de la maskobalo
La sufero fariĝas vino en la ora pokalo
Sub la silko de la festo regas krueleco
Kaj la sango estas baptata en la nomo de justeco
Ĉe la tablo sidas princoj, komercistoj kaj juĝistoj
ĉies lipoj benas virton kun ŝajniga sincero
Tagalume ili rolas kiel sanktaj moralistoj
Sed sub ĉiu masko kadukiĝas la neelparolita vero
Ekster la palaco malsatuloj perdas esperon
Sur ŝaktabulo ili vendas la sorton de popoloj
Per juvelaj fingroj ili redesegnas la teron
Kaj infanoj iĝas ciferoj en sekretaj protokoloj
Sub la kupolo la orkestro ĉesas meze de la kanto
ĉiuj kapoj samtempe turniĝas, kvazaŭ regus unu volo
En la nigra akvo speguliĝas sango kaj diamanto
Kaj la pastro nombras viktimojn antaŭ sia idolo
Baalo, Baalo, reĝo de la maskobalo
La sufero fariĝas vino en la ora pokalo
Sub la silko de la festo regas krueleco
Kaj la sango estas baptata en la nomo de justeco
Kiam tagiĝo silentigas la lastan orkestran sonon
La ĉeestintoj jam surmetas la vizaĝojn de la tago
Ili promesas al la mondo pacon, leĝon kaj pardonon
Sed la sango sur marmoro restas kiel ruĝa flago
Baalo, Baalo, reĝo de la maskobalo
La sufero fariĝas vino en la ora pokalo
Sub la silko de la festo regas krueleco
Kaj la sango estas baptata en la nomo de justeco