La Kroniko de Cereso
Astrikos Katoikos
Sep jaroj nin kondukis tra mallumo
Dum Tero malgrandiĝis en la foro
Cereso nun ricevas nin per lumo
Kun blanka Okatoro en la koro
Krateroj portas spurojn de pasinto
Salecaj vejnoj kovras la terenon
La rokoj gardas signojn de estinto
Kaj frostaj tavoloj sigelas la scenon
Ni venis por legi salon kiel maron
Glacion kiel paĝon de historio
La rokon kiel reston de stelaro
Cereso kiel signon de pereo
Cereso
Cereso
La ŝipo rondas super la kratero
Malpeza korpo ŝvebas tra kajuto
La Tero nun similas al fajrero
Sep jaroj kunpremiĝas en minuto
La borilo revenas kun glacio
Kaj grajno portas spuron de la maro
En ĝia blanko kuŝas informacio
Pri akvo pli antikva ol stelaro
Ni venis por legi salon kiel paĝon
Glacion kiel reston de stelaro
La rokon kiel signon de vojaĝo
Cereso kiel forgesitan maron
Karbonatoj aperas sur ekrano
La datumaro kreskas laŭ la horo
La scio rekonstruas oceanon
Sed ĝia morto restas sen aŭtoro
La asteroidoj vagas en la foro
Fragmentoj de katastrofa sorto
Cereso portas blankon en la koro
Kaj ĉiu roko konservadas morton
Ni venis por legi salon kiel vojaĝon
Glacion kiel signon de homaro
La rokon kiel nian propran paĝon
Cereso legas nin kiel stelaron
Cereso
Cereso
Sep jaroj nun finiĝas ĉe la celo
Dum Tero restas punkto en profundo
Cereso skribas blanke kontraŭ ĉielo
Kaj ni fariĝas punkto por la mondo
Cereso
Cereso